Een conflict nestelt zich vaak ergens in je hoofd. Als je er niet aan denkt dan functioneer je prima, maar er hoeft maar iets te gebeuren en dan knettert het in volle vaart door je barrières.
Niets menselijks is mij vreemd, noch conflicten is soorten en maten. Met drie tieners in huis, een man met wisselende diensten en een baan die veel aandacht vraagt, oefen ik me een ongeluk. En, zo moet ik bekennen, mijn eigen conflicten pak ik niet des mediators aan. Stampvoeten, me in mijn gelijk wentelen, het buiten mezelf zoeken, een schuldige aanwijzen, zeuren, zwijgen het hele arsenaal beheers ik en best goed zelfs.
Het oplossen van een conflict beheers ik overigens ook. Luisteren, doorvragen en een flinke dosis geduld, aandacht en interesse. En ja, dat kost best veel tijd. Tijd om elkaar te leren kennen. De leuke kant, maar ook de onzekere kant. De gedachten van de ander ontfutselen die maken dat iemand paniek, angst of juist boosheid voelt. Gedachten als: ‘deze keer laat ik het niet gebeuren’, ‘zo ben ik nou eenmaal’, ‘die ander zal het wel beter weten’, ‘ik ben het niet waard’ die maken dat je net wat pittiger reageert dan nodig of juist in je schulp kruipt.
Het uitspreken van je gedachten voelt als een sprong in het diepe wat maakt dat je deze vaak bij je wilt houden. Het inschakelen van een mediator ook. Want waarom is er een onafhankelijke derde nodig, als de ander gewoon doet wat jij zegt, dan is het toch opgelost? Kortom, de weg naar ruimte voor een oplossing is soms lang en met de nodige beren op de weg, maar achteraf vaak de moeite waard, omdat je gedwongen wordt naar je eigen rol te kijken. En ja, ook daar ben ik door schade en schande achter gekomen.